بخش ۱۱۹ - دم مرا صفت باد فرودین کردند اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / زبور عجم / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
دم مرا صفت باد فرودین کردند
گیاه را ز سرشکم چو یاسمین کردند
نمود لالهٔ صحرا نشین ز خونابم
چنانکه بادهٔ لعلی به ساتگین کردند
بلند بال چنانم که بر سپهر برین
هزار بار مرا نوریان کمین کردند
فروغ آدم خاکی ز تازه کاریهاست
مه و ستاره کنند آنچه پیش ازین کردند
چراغ خویش بر افروختم که دست کلیم
درین زمانه نهان زیر آستین کردند
درآ به سجده و یاری ز خسروان مطلب
که روز فقر نیاکان ما چنین کردند
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
در این شعر، شاعر با استفاده از تصاویر طبیعی و استعارهها به توصیف حال و هوای خود میپردازد. او بیان میکند که چگونه سرنوشت و شرایط زندگیاش مانند باد در حال تغییر است و همچنین به تأثیر سختیها بر این شرایط اشاره میکند. با بیان اینکه فروغ و روشنایی آدمی از تلاشها و فعالیتهای جدید ناشی میشود، نشان میدهد که باید به خود روشنایی بدهیم و از مشکلات نترسیم. در نهایت، شاعر از روزگار تهیدستی نیاکانش یاد میکند و به خواننده توصیه میکند که در زمان دشواریها، به خداوند و یاری او اتکا کند.