بخش ۱۲۹ - صورت گری که پیکر روز و شب آفرید اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به زیبایی‌های خلقت و دنیا اشاره می‌کند. او می‌گوید که خالق، روز و شب را به تصویر کشیده و این تصاویر به تماشای خود او رسیده است. سپس از صوفی دعوت می‌کند که از تماشای دنیای تاریک بیرون بیاید و فطرت خود را بشناسد. شاعر همچنین به نور صبح، ستاره‌ها، شفق، ماه و آفتاب اشاره می‌کند و می‌گوید که این جلوه‌ها به راحتی قابل مشاهده و درک هستند.