بخش ۱۳۶ - خود را کنم سجودی ، دیر و حرم نمانده اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احساس ناامیدی و ناکامی شاعر اشاره دارد. شاعر از عدم وجود نشانه‌های زیبایی و تحولی مثبت در دنیا سخن می‌گوید و به این نکته اشاره می‌کند که در طبیعت و زندگی هیچ چیزی باقی نمانده است که آن را شایسته‌ی ستایش یا سجده بداند. او به عدم فعالیت و تغییر در جهان اشاره می‌کند و با طرح سوالاتی، از بی‌معنایی و رکود موجود در زندگی و هستی انسان‌ها ابراز تاسف می‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که شاید هیچ چیز جدیدی برای خلق یا تجربه کردن وجود ندارد.