بخش ۴۳ - نور تو وانمود سپید و سیاه را اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / زبور عجم / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
نور تو وانمود سپید و سیاه را
دریا و کوه و دشت و در و مهر و ماه را
تو در هوای آنکه نگه آشنای اوست
من در تلاش آنکه نتابد نگاه را
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این ابیات به زیبایی تأثیر نور بر جهان طبیعی و همچنین احساسات انسان اشاره دارند. نور، نماد زندگی و روشنایی است که بر همه چیز از جمله دریا، کوه و آسمان تأثیر میگذارد. در حالی که راوی در تلاش است تا از نگاه و توجه خاصی پرهیز کند، شخص دیگری در جستجوی توجه و آشنایی با کسی است. به عبارت دیگر، این شعر به تقابل عشق و تلاش برای مخفی کردن احساسات پرداخته است.