بخش ۴۶ - این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا اقبال لاهوری
اقبال لاهوری / زبور عجم / وزن: مفعول مفاعیلن مفعول مفاعیلن (هزج مثمن اخرب)
این دل که مرا دادی لبریز یقین بادا
این جام جهان بینم روشن تر ازین بادا
تلخی که فرو ریزد گردون به سفال من
در کام کهن رندی آنهم شکرین بادا
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
شاعر با ابراز احساسات عمیق، از محبوبش میخواهد که دلش را به او بدهد تا پر از یقین و اعتماد باشد. او همچنین دعا میکند که دیدگاهش به جهان روشنتر از قبل شود و تلخیهای زندگی، در مقایسه با شیرینیهای گذشته، برایش قابل تحملتر باشد.