بخش ۸۴ - از نوا بر من قیامت رفت و کس آگاه نیست اقبال لاهوری

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این ابیات از درد و عشق سخن می‌گوید و احساسات عمیق خود را بیان می‌کند. او به قیامت درون خویش اشاره دارد که ناشی از عشق است و هیچ‌کس از آن خبر ندارد. شاعر اشاره می‌کند که عشق و اندیشه در وجودش آمیخته شده و او را در مقابل ناتمامی همچون ماه قرار داده است. او از فغان و ناراحتی خود می‌گوید و به این نکته توجه می‌کند که عشق از جذب خود آگاه نیست. شاعر خود را به شعله‌ای تشبیه می‌کند که می‌تواند خاشاک را بسوزاند و به خاکیان می‌گوید که در حریم زندگی راهی ندارند. او از دیگران می‌خواهد که بال و پر خود را گسترش دهند زیرا پرواز آنها محدود نیست. در نهایت، شاعر خود را به کرم شب‌تاب تشبیه می‌کند که در وجودش نور و تاریکی وجود دارد و در غزل‌هایش حال و هوای خود را بیان می‌کند.