شمارهٔ ۱۱ - جاه و جلال علی (ع) ایرج میرزا
ایرج میرزا / قطعه‌ها / وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)
اندر خبر بُوَد که نبی شاهِ حق پرست
چون سویِ عرش در شبِ معراج رخت بست
بر مسندِ دَنی فَتدَلّی نِهاد پای
دستی ز غیب آمد و بر پشتِ او نشست
چون دستِ حق بُد و اثرِ لطف ِ دوست بود
از فرطِ شادمانی مدهوش گشت و مست
گویند پا نهاد به دوشِ نَبی علی
از طاقِ کعبه خواست چو اصنام را شِکست
جاه و جلال بینْ که یَدُالله پا نِهاد
آنجا که حقّ نِهاد به صد احترامْ دست
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر به معراج پیامبر (ص) اشاره دارد. در شب معراج، پیامبر به آسمان‌ها رفت و در این سفر، پای بر مسند دنیا نهاد. در این لحظه، دستی از عالم غیب بر پشت او نشست که نشانه‌ای از محبت و لطف خدا بود. پیامبر از این لطف و شادمانی مدهوش شد. سپس پا بر دوش علی (ع) نهاد و از طاق کعبه عبور کرد؛ جایی که نشانه‌های عظمت و جلال الهی مشاهده می‌شود. این لحظات نشان‌دهنده احترام و عظمت خداوند و مقام پیامبر است.