شمارهٔ ۶۲ - درویش ایرج میرزا

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به توصیف فردی می‌پردازد که درویش و بی‌خبر از مسائل اجتماعی است. او همیشه خاموش و بی‌ارتباط است و هیچ‌گاه به سخنان دیگران گوش نمی‌دهد. رفتارهای او احمقانه و غیرمعمول است، به‌طور مثال در هوای گرم پشمی به دوش می‌اندازد، ولی در سرما بدون پوشش باقی می‌ماند. این ویژگی‌های او نشان‌دهنده نداشتن درک و شعور کافی است.