شمارهٔ ۱۰۰۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزل از حسرت و درد جدایی صحبت می‌کند. شاعر می‌گوید که بوی زلف معشوقش احساسش را شگفت‌انگیز می‌کند و چراغ دلش با اشک می‌سوزد. او از جدایی و رنجی که به سینه‌اش تحمیل شده، شکایت دارد و می‌داند که بدون وصال محبوبش، هیچ شادی‌ای نخواهد داشت. شاعر به این فکر می‌کند که چه راهی برای مواجهه با غم بیابد و اینکه در دنیایی که معشوق در آن نیست، هیچ ارزشی برای گل و باغ نمی‌بیند. او دنیا را بدون روی معشوقش نمی‌خواهد و تنها از نسیم موهای او یاد می‌کند که به دلش آرامش می‌دهد. در نهایت، او احساس دردی عمیق از جدایی را در دلتنگی خود حس می‌کند.