شمارهٔ ۱۰۴۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و فراق خود سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که حاضر است جان و دلش را برای معشوقش نثار کند. او می‌گوید هرچه که معشوق بگوید، انجام می‌دهد و حتی اگر او بخواهد که از غم مرگ جان خود را رها کند، این کار را آسان خواهد دانست. شاعر در شب‌ها به غم خود گوش می‌دهد و از زیبایی معشوقش اشک می‌ریزد. او به شدت از نبود معشوق ناراحت است و در فراق او حاضر است هر نفسی را با اشک و آه بگذراند. در نهایت، شاعر به شدت به عشق خود وابسته است و تا زمانی که دنیا باقیست، به خاطر معشوق حاضر است زندگی‌اش را نثار کند.