شمارهٔ ۱۱۲۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به تمجید از درویشان و راه آنها می‌پردازد. شاعر از زیبایی و لطف درویشان صحبت می‌کند و به دنبال راهی برای رسیدن به آنهاست. او با احساساتی عمیق از عشق به معشوق و شوق وصال سخن می‌گوید و دلی را که در پی وصال است، توصیف می‌کند. در نهایت، او از معشوق می‌خواهد که عیب‌هایش را نبیند و بر او ببخشاید، زیرا او به خوبی و زیبایی درویشان ارادت دارد.