شمارهٔ ۱۱۲۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر توصیفی از زیبایی و جذابیت چشمان و ابروهای معشوق است. شاعر می‌گوید که زیبایی او به قدری خاص است که هیچ‌کس نمی‌تواند به این شیوه بر دل بزند. نرگس‌ها از شرم چشمان او سر خم کرده‌اند و گل‌ها در برابر رنگ روی او نمی‌توانند بشکفند. همچنین، زیبایی قامت او موجب غبطه سروها در گلزار می‌شود. شاعر به یادغزلیات عشقش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگرچه ممکن است معشوق بی‌وفا باشد، او تا به حال چنین خیالی درباره‌اش نداشته است. او به کوشش برای ترک بدخویی معشوق اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که با نگاهی مهربان به او نگاه کند و او را از رنج جدایی نجات دهد. در نهایت، نویسنده از معشوقش می خواهد که با محبتش به او رحمت کند و او را از هجر به وصال برساند.