شمارهٔ ۱۱۳۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره زیبایی و جذابیت یک معشوق است؛ معشوقی با بدنی نقره‌ای و چهره‌ای دلنواز. موی او مانند عنبر و بویش چون گل است و چشمانش شبیه نرگس و صورتش به یاسمن می‌ماند. شاعر اشاره می‌کند که اگر گل‌ها زیبایی او را ببینند، قادری به گفتن ندارند و اگر کسی قامت او را مشاهده کند، از زیبایی‌اش حیرت‌زده می‌شود. همچنین، هنگام برخورد با معشوق، شرم و زیبایی چهره‌اش باعث ریزش گل‌ها می‌شود. در پایان، شاعر از معشوق می‌خواهد که از خوارکردن دیگران دست بردارد و به او گوش فرا دهد.