شمارهٔ ۱۱۵۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر از زبان یک عاشق ناله و فریاد کرده و از محبوب خود می‌خواهد که به او نگاهی بیندازد و از حال او باخبر شود. او از باد صبح می‌خواهد که خبر از حالش را به محبوب برساند و از او درخواست می‌کند که با لطافت خود به او سر بزند. این عاشق به حال خود می‌پردازد و می‌گوید که در دام عشق اسیر شده است و باید از این عشق سفر کند تا دردش را تسکین دهد. او می‌فهمد که غم هجران محبوبش عمیق‌تر از هر درد دیگری است و پیشنهاد می‌دهد که به جای سرگشتگی در دنیا، به عشقش بپردازد و با زلف محبوبش آشنا شود. در نهایت توصیه می‌کند که به عشق خود نزدیک شود و از زیبایی‌های آن بهره‌برداری کند.