شمارهٔ ۱۱۵۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر دعوت به گذراندن لحظاتی در میان درویشان و انسان‌های نیازمند است و تأکید می‌کند که باید به حال آن‌ها نگریست. شاعر به پسر می‌گوید که از محبت و زیبایی‌های دنیا غافل نشود و دل و جان خود را به عشق بسپارد. در شب‌های غم و اندوه، باید اشک‌های خود را به یاد محبوب نثار کند و در جستجوی عشق، از هر قید و بندی آزاد شود. اگر محبوب او را فراموش کند، باید به فکر یافتن دلداری دیگری باشد و در نهایت، دل به وفای محبوب بسپارد. شاعر بر اهمیت وفاداری و عشق تأکید دارد و از عشق خالصانه به عنوان راهی برای رهایی و تسلی خاطر یاد می‌کند.