شمارهٔ ۱۱۷۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به احوالات عاشقانه و مشکلات عشق اشاره دارد. شاعر از دل خود می‌خواهد که در عشق نادانی نکند و به جای امیدواری به معشوق ناچیز، از گوهری گرانبها بپرهیزد. او به دلش هشدار می‌دهد که چون معشوق نمی‌خواهد او را، نباید به دنبال او باشد. همچنین به این نکته می‌پردازد که عشق واقعی و عمیق، بازی‌وار نیست و باید جدی گرفته شود. شاعر به دلی که به دنبال زیبایی‌هاست می‌آموزد که هرقدر هم که راه عشق دشوار باشد، نباید به راحتی از آن دست بکشد و باید به عواقب اعمال خود توجه کند. در نهایت، او از دلش می‌خواهد که در این عشق در جستجوی درمان باشد و از نادانی بپرهیزد.