شمارهٔ ۱۲۲۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره دلشکستگی و بی‌وفایی محبوب است. شاعر از محبوب خود گله می‌کند که او را فراموش کرده و مهربانی را از او گرفته است. دل شاعر که از محبت پر بوده، اکنون سرگردان و در عذاب است. با وجود این که محبوب به او جفا کرده، شاعر همچنان در دل خود عشق او را نگه داشته است. او به عالم عشق و وفا اشاره می‌کند و حس می‌کند که آشنایی و دوستی از میان رفته و اکنون به بیگانگی تبدیل شده است. در نهایت، شاعر از خیانت و بی‌وفایی محبوبش سخن می‌گوید که هیچ جایی برای صلح و آشتی باقی نگذاشته است.