شمارهٔ ۱۲۴۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از درد و رنج فراق معشوق گله می‌کند. او از جفای زمان و جدایی از معشوق شکایت دارد و می‌گوید که دلش به خاطر نبودن او خونین است. شاعر از حالت مستی ناشی از فراق سخن می‌گوید و به آتش احساساتش اشاره می‌کند که همیشه شعله‌ور است. او دلش را گم کرده و از زیبایی معشوقش شرمسار است. شاعر از معشوق می‌خواهد که مدتی هم که شده توجهی به او داشته باشد، چرا که عاشقانه به او عشق می‌ورزد و نگران گذر زمان و عدم جاودانگی عشق است.