شمارهٔ ۱۲۷۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و درد جدایی صحبت می‌کند. او به محبوب خود می‌گوید که چرا با غم و اندوه زندگی را می‌گذراند و آیا جدایی او را از پا درآورده است. شاعر احساس می‌کند که محبوبش به وعده‌هایش عمل نکرده و حال او زار و پریشان است. او در خاک و مسیر عشق نشسته و از آتش درون می‌سوزد. شاعر اعتراف می‌کند که بدون محبوبش شاد نخواهد بود و او را هم دردی و هم درمان دردهایش می‌داند. در نهایت، او می‌گوید که جهان بی محبوبش برایش قابل تحمل نیست.