شمارهٔ ۱۲۷۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره حسرت و ناامیدی شاعر از عدم توجه معشوقه‌اش به اوست. او از خوشحالی ورود باد شاد به کوی دوست صحبت می‌کند، اما به سرعت متوجه می‌شود که معشوقه‌اش به او هیچ توجهی نمی‌کند. شاعر از غم و اندوهی که بر دلش سنگینی می‌کند، می‌گوید و آرزو می‌کند که ای کاش هرگز به دنیا نمی‌آمد. او خود را چیزی کمتر از خاک می‌داند و از درد عشقش شکایت دارد. در نهایت، بر زیبایی معشوق تأکید می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس را به زیبایی او ندیده است.