شمارهٔ ۱۳۰۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

غزلی از شاعر به تصویر می‌کشد که دلی پر درد و رنج دارد و تنها درمان آن وصال محبوب است. او به معشوق خود اشاره می‌کند و از درد و بی‌تابی‌اش می‌گوید. شاعر به بخت بد خود شکایت می‌کند که چرا شب‌هنگام به او یاری نمی‌دهد. او آرزو دارد که روزی معشوقش برایش مهربانی کند و بر چشمانش خاک بگذارد. او از دلبرش درخواست می‌کند که به فریادش برسد، چرا که طاقت دوری او را ندارد. اما معشوق به او جواب می‌دهد که رسیدن به وصال نیاز به شانس و بخت دارد و اگر بختش یاری کند، دنیا نیز با او مهربان خواهد بود.