شمارهٔ ۱۲۹۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از حسرت و دلتنگی خود برای محبوبش صحبت می‌کند. او می‌گوید که اگر محبوبش با اراده خودش به او می‌پیوست، دیگر به خاطر دوری‌اش دلی پر از غم نداشت. دل شاعر به خاطر زیبایی‌های محبوب آتش می‌زند و او از بی‌قراری زلف محبوبش شکوه می‌کند. همچنین، شاعر از مشکلات و ناکامی‌هایی که در دوری محبوب برایش به وجود آمده، صحبت می‌کند و از محبوب می‌خواهد که بر حال زار او جفا نکند. در نهایت، او تأکید می‌کند که هیچ چیز در دنیا برایش اهمیت ندارد جز محبوبش.