شمارهٔ ۱۳۱۲ جهان ملک خاتون
جهان ملک خاتون / غزلیات / وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)
فدای جان منست آن نگار چون حوری
بگو چگونه توان کرد از رخش دوری
به جان رسید دل من ز درد روز فراق
از آنکه هست دلم را دوای مهجوری
طبیب درد دلم را دوا نکرد و برفت
که نیست جز شب وصلش دوای رنجوری
ز شهد لب چو کنم نوش می بدادم نیش
چه چاره چون که ترا نیست خوی دل جوری
بهشت و جنّت و حور و قصور بی رخ تو
چگونه در نظر آید مرا تو منظوری
دلا هوای بلندست از جهان ما را
ز شاهباز نیاید مزاج عُصفوری
دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)
این شعر درباره عشق و فراق است. شاعر از معشوق خود، که به زیبایی حوریان تشبیه شده، می‌گوید و درد و رنج جدایی از او را بیان می‌کند. او احساس می‌کند که تنها در کنار معشوقش آرامش و دوای دردهایش را می‌یابد و دوری از او باعث عذابش شده است. شاعر به زیبایی معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید بدون حضور او، همه زیبایی‌های دنیا بی‌معناست. در نهایت، شاعر حسرت پرواز و بلندی را در دل دارد و از حالتی که در آن گرفتار است، ابراز ناامیدی می‌کند.