شمارهٔ ۱۳۱۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به محبوب خود ناله می‌کند و از او درخواست می‌کند که به عشقش پاسخ دهد. او از درد و رنج دل شکسته‌اش در اثر جدایی می‌گوید و به باد می‌گوید که حالش را به دوستش برساند. شاعر احساس می‌کند که راز درونی‌اش را فقط محبوبش می‌داند، و از او می‌خواهد که دردی که به خاطر بی‌اعتنایی به او متحمل شده را مرهم بگذارد. او با تشبیه محبوب به سرو، به زیبایی‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند قد و جمال او را توصیف کند. شعر به احساسات عمیق عاشقانه و طلب وصال می‌پردازد.