شمارهٔ ۱۳۲۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با صبای صبح سخن می‌گوید و رازی را که از عشقش به معشوق دارد، بیان می‌کند. او از زیبایی‌های معشوق سخن گفته و از صبا می‌خواهد که پیامش را به او برساند. دلدادگی و شدت احساسات شاعر را در توصیف زیبایی‌های معشوق و عشقش می‌توان مشاهده کرد. شاعر از صبا می‌خواهد که بر سرابستان معشوق بگذرد و زیبایی‌های او را ببیند و همچنین از او می‌خواهد که بر زمین بوسه‌ای به نشانه عشقش بزند و در نهایت، در دلتنگی‌هایش راز عشقش را باهوش جانا در میان بگذارد.