شمارهٔ ۱۳۲۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این اشعار بیان می‌کند که تا زمانی که زنده است، عشق و یاد معشوق را فراموش نخواهد کرد و نمی‌تواند به کسی جز او فکر کند. او به دلش می‌گوید که حیرت نکند از اینکه بر بخت دنیا می‌گذرد، زیرا هر نفس که می‌کشد، یاد معشوق را در دل دارد. همچنین، شاعر به غم دوری از معشوق اشاره می‌کند و از اینکه در قفس غم زندگی می‌کند، احساس ناراحتی می‌کند. او از معشوقش درخواست کمک و نجات دارد، زیرا در این دنیا کسی به غیر از او ندارد که به او یاری رساند. او در نهایت از درد و رنجی که از جفای معشوق متحمل شده، صحبت می‌کند و می‌گوید که بی‌گناهی نیز از او جفا دیده است.