شمارهٔ ۱۳۳۴ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دیوانگی و بی‌تابی دل شکسته‌ای صحبت می‌کند که هنوز به سرنوشت خود بی‌توجه است و نسبت به خود و آشنایان بیگانه است. او از درد ودلتنگی ناشی از جدایی یاد می‌کند و به معشوقه‌اش به مانند پروانه‌ای در آتش اشاره می‌کند که بی‌وقفه در حال جستجوی آن است. شاعر از دل می‌خواهد که دیگر در این وضعیت محزون نماند و از غم و ویرانی خارج شود. او از دلش می‌خواهد که از افکار و خیالات دست بکشد و به واقعیت نگاه کند. کل شعر بیانگر حسرت و انتظار برای رسیدن به عشق و آرامش است.