شمارهٔ ۱۳۳۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این متن شاعر از عشق و بندگی خود نسبت به محبوب سخن می‌گوید. او خود را بنده‌ای در بندگی می‌داند و از محبوب می‌خواهد که بر او ببخشاید. شاعر اعتقاد دارد که زندگی و وجود او از وجود محبوب نشأت می‌گیرد و تنها اوست که شایسته‌ی پایندگی و ماندگاری است. همچنین، او به زیبایی‌های طبیعی اشاره می‌کند و دوست دارد که تمام کمالات محبوب نمایان شود. شاعر از احساس ناتوانی و خستگی خود می‌گوید و خواهان توجه و لطف محبوب است تا از این حالت رهایی یابد. در نهایت، او از محبوب درخواست می‌کند که او را از پراکندگی و تنهایی جمع کند.