شمارهٔ ۱۳۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلبری است. شاعر از زیبایی محبوبش می‌گوید و اینکه چگونه دل او را ربوده است. او در وصف محبوب به قد و بالایش که مانند سروی است اشاره می‌کند و از درد جدایی و فراق شکایت دارد. شاعر می‌گوید که جانش را به خاطر عشق داده و از بی‌وفایی معشوق می‌نالد. او از محبوبش تقاضا دارد که او را تنها نگذارد زیرا امید وصالش را از دست ندهد. در کل، شعر بازگو کنندهٔ عشق عمیق و اندوه ناشی از جدایی است.