شمارهٔ ۱۳۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از عشق و دلتنگی خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او زیبایی و جوانی معشوق را به درختی تشبیه می‌کند که در دل‌ها ریشه دوانده است. شاعر به دوست مهربان خود اشاره می‌کند که شاید از درد و رنج دلش خبر ندارد، اما او را دلربا و دل‌انگیز می‌داند. همچنین از غم دوری و رنج ناشی از بی‌محبتی معشوق صحبت می‌کند که به شدت بر جانش تأثیر گذاشته است. در نهایت، او از ناحقی و بی‌وفایی یار می‌گوید که دلش را آزرده کرده است.