شمارهٔ ۱۴۱۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر شاعر از دل‌بردن و سختی‌هایی که از معشوق کشیده است، گلایه می‌کند. او می‌گوید که افزایش جفاها و تندخویی معشوقش دیگر از طاقت او فراتر رفته و به او هشدار می‌دهد که در عالم جز خوبی و نیکی باقی نمانده است. شاعر با بیان احساسات عمیق خود نشان می‌دهد که چگونه دلش در غم معشوق داغدار است و نمی‌داند چه باید بکند. او به معشوق می‌گوید اگر از او هیچ نخواهد، حداقل به یاد محبتش باشد و از بی‌وفایی دوری کند. در نهایت، او به خود و دیگران یادآوری می‌کند که باید صبر داشته باشند و در عشق، با سختی‌ها مواجه شوند.