شمارهٔ ۱۴۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر با بیان احساسات عمیق خود به عشق و فراق می‌پردازد. او می‌گوید که قامت محبوبش از درختان بلندتر است و غم او بر خاک نشسته است. شاعر معتقد است که گل وجود او از ویژگی‌های محبوبش ساخته شده و این عشق به او فراتر از دنیا و آدمی است. شاعر از درد و غم عشق که در دلش کاشته شده صحبت می‌کند و به ناامیدی از وفاداری محبوب اشاره می‌کند. در نهایت، او از حال دلش می‌گوید و می‌سازد که این حالت او سرنوشتی است که برایش نوشته شده است.