شمارهٔ ۱۵۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دل‌باختگی و درد ناشی از دوری معشوق صحبت می‌کند. او از بی‌درمانی دلش می‌گوید و اینکه وصال معشوق تنها درمان دردش است. با اشاره به اشک‌هایش و زردی رنگش از غم و اندوه، از پزشک می‌پرسد که چرا چنین دردی دارد. پزشک از او می‌پرسد که هجران معشوق چه بر سرش آورده و او پاسخ می‌دهد که بی‌وفایی معشوق و فشار زمان باعث این حالش شده است. شاعر با حسرت به خاک می‌نشیند و از معشوقش یاد می‌کند و به بی‌وفایی جهان اشاره می‌کند که این امر را طبیعی می‌داند، اما اعتقاد دارد که عشق واقعی جای خود را در بین مردان واقعی دارد.