شمارهٔ ۱۷۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از محبوبش درخواست می‌کند که درد دلش را درمان کند و از او دور نشود. او به محبوب می‌گوید که اگر قاصدی ندارد، پیامش را از طریق باد (صبا) بفرستد. شاعر ابراز می‌کند که بی‌حضوری محبوبش چشمانش غبارآلود شده و از او می‌خواهد که همچون گردی از پای خود به او بفرستد. او همچنین از نقص و کمبودهایی که به خاطر دوری محبوبش تجربه می‌کند، شکایت می‌کند و از او می‌خواهد که برگردد و با وصال خود دنیا را شاد کند. در نهایت، شاعر اگر محبوب قصد دیدن او را ندارد، از او می‌خواهد که نشانی از خود را به او بفرستد.