شمارهٔ ۱۹۷ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر احساس غم و اندوه عمیق خود را به خاطر جدایی از محبوبش بیان می‌کند. او می‌گوید که شادی در دنیا کمیاب است و نصیب او غم است. شاعر به خود می‌گوید که نباید بیش از این غمگین باشد و باید شاد باشد، زیرا زندگی گذرا است. او از عدم توانایی در گفتن غم دلش به کسی جز باد سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که یاد محبوبش همیشه در دلش حضور دارد. فراق و جدایی از محبوبش، احساساتش را مختل کرده و دلش را مانند زلف معشوقش آشفته کرده است. نهایتاً شاعر از غم دوری و عدم وصال شکایت کرده و به اشک‌هایش که نمادی از غمش است، اشاره می‌کند.