شمارهٔ ۲۳۹ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر به بیان احساسات عاشقانه و درد فراق می‌پردازد. شاعر از معشوق خود می‌خواهد که بی‌او موفقیت و آرامشی وجود ندارد و تنها خیال او باعث تسلی خاطر اوست. او از صبا درخواست می‌کند که پیامی از او به معشوق برساند. شاعر به دوستش می‌گوید که اگر درباره‌اش صحبت می‌شود، نگوید که او آرامش دارد، زیرا بدون چهره محبوبش صبوری ندارد. او به نامش به عنوان عاشق بدنام اشاره می‌کند و از پرواز دلش به سوی محبوب سخن می‌گوید. در نهایت، او از غم دوری و ناکامی در عشق شکایت می‌کند و تأکید می‌کند که فقط لب‌های شیرین معشوق می‌تواند کام دلش را شیرین کند.