شمارهٔ ۲۶۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دلشکستگی و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید. او می‌پرسد که چرا در دل محبوبش مهر و وفایی نیست و از او می‌خواهد تا به دور و بر خود نگاه کند و حقیقت را ببیند. شاعر از دردی که از عشق محبوبش متحمل می‌شود، می‌کاهد و می‌گوید که هیچ درمانی جز عشق او نیافته است. او از خدا می‌خواهد تا به دردش گوش دهد و در عین حال اعلام می‌کند که از جفای یار خسته و خسته شده است. شاعر در پایان نارضایتی خود را از اینکه محبوبش میل و علاقه‌ای به او ندارد، ابراز می‌کند.