شمارهٔ ۲۷۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس عمیق درد و غم شاعر است. او احساس می‌کند که در دنیا جز درد و رنج چیزی برایش باقی نمانده و عشق او به معشوقش، او را بی‌صبر و ناامید کرده است. شاعر به وفاداری خود به دوستی تأکید می‌کند و می‌گوید که کسی که از عهد خود می‌گردد، مرد نیست. او از معشوقش می‌خواهد که به او رحم کند و بار هجران او را کاهش دهد. همچنین، شاعر به زردی چهره‌اش اشاره دارد که نشان‌دهنده عشق عمیقش است و در نهایت بیان می‌کند که اگر غباری بر دلش نشسته باشد، از معشوقش هیچ باری بر دلش نیست.