شمارهٔ ۳۲۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از دشواری‌های عشق و جدایی می‌گوید. او احساس می‌کند که با وجود کمبود یاری و وفاداری، چاره‌ای جز صبر و سازگاری ندارد. دلش از دوری معشوق خسته است و به زاری و اندوه خود ادامه می‌دهد. معشوق او بی‌وفا و بدخلق است و شاعر به او هشدار می‌دهد که دیگر نمی‌تواند تحقیر و جفا را تحمل کند. غم و فراق به او فشار می‌آورد و او تأکید می‌کند که دوری از دوست اختیاری نیست. در نهایت، او به حالت ناامیدی و خستگی خود از جدایی اشاره می‌کند.