شمارهٔ ۳۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و اشتیاق به معشوق است. شاعر از سوی خود به صبا (نسیم صبحگاهی) می‌گوید که از سرو ناز و زیبای محبوبش بپرسد چرا از او دور شده است. او اعتراف می‌کند که در این وقت دل‌انگیز، دور از محبوب، احساس غم و جدایی می‌کند. شاعر از معشوق می‌خواهد که بر سر او سایه‌ای بیفکند تا او را از غصه‌اش رها کند. او همچنین ابروان محبوب را مانند قبله‌ای برای دل خود می‌داند و در دعا و نیاز به او است. در پایان، شاعر از محبوب می‌خواهد که جمال خود را نشان دهد تا زیبایی‌اش جهان را روشن کند.