شمارهٔ ۳۶۱ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره‌ی عشق و دلدادگی شاعر به معشوقش است. شاعر از شور و شوقی که به زلف سیاه محبوبش دارد سخن می‌گوید و بیان می‌کند که با دور شدن معشوق از او، جانش از دست رفته و در زلف معشوق جا گرفته است. او از حال و هوای دلش که همچون آفتاب و ماه می‌درخشد، می‌گوید و از درد و رنجی که ناشی از دوری معشوق است، ابراز می‌کند. شاعر با اشاره به نسیم صبح و جستجوی وصال محبوب، در نهایت بر آتش عشق و عواطف شدیدی که در دلش وجود دارد تأکید می‌کند و از جهان می‌خواهد که به خاطر عشق او باقی بماند.