شمارهٔ ۴۰۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر بیانگر احساس دلتنگی و ناکامی عاشق است. شاعر از شب‌های بدون معشوق گلایه می‌کند و آرزو دارد کسی در این حال و روز او نباشد. او دلش مشوش و عذاب دیده است و از دردهایش می‌گوید. شاعر به زیبایی معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که جز او هیچ چیز دیگر نمی‌تواند او را شاد کند. همچنین، او به امید وصال معشوق زندگی می‌کند و از دردهایی که تحمل می‌کند می‌گوید، و به دردی که از فقدان معشوق دارد، با وجود بی‌فایده بودنش، ادامه می‌دهد.