شمارهٔ ۴۰۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از شدت غم و تنهایی خود سخن می‌گوید و ابراز می‌کند که هیچ‌کس به اندازه او در درد و رنج به سر نمی‌برد. او به عشق و دوری از محبوب اشاره دارد و بیان می‌کند که در شب‌های دوری از یار، هیچ‌کس به اندازه او دچار محنت نیست. او از غم‌های خود شکایت می‌کند و می‌گوید که هیچ‌کس غمخوار او نیست. شاعر از دوستش می‌خواهد که او را آزردگی نرساند و در این درد و رنج، یاری جز لطف او ندارد. او به زیبایی‌های محبوب اشاره کرده و در نهایت توصیه می‌کند که هیچ چیزی در دنیا نباید به آزار او بینجامد.