شمارهٔ ۴۲۲ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از درد و رنج ناشی از عشق سخن می‌گوید. او describes مهر و آتش عشق را که در جانش می‌سوزد و در دلش درد بی‌درمانی به وجود آورده است. او به عشق خود اشاره می‌کند که باعث جدایی و هجران شده و این جدایی را به عنوان یک رسم ناشی از عشق می‌داند. شاعر همچنین به جمال معشوق خود و زیبایی‌هایش اشاره کرده و با تأکید بر راز و رمزهای عشق، از جدایی و دشواری‌های پیمان شکسته می‌گوید. در پایان، او به دل خود نصیحت می‌کند که باید در کارهای دنیوی شاد باشد، زیرا نمی‌توان همه غم‌ها را بر دوش جهان گذاشت.