شمارهٔ ۴۶ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

این شعر درباره عشق و دلتنگی شاعر نسبت به محبوبی است که او را رنج داده است. شاعر احساس می‌کند که محبوب سنگدل و جفاپیشه‌اش به عمق دل‌تنگی و درد او توجهی ندارد. شب‌های بی‌خوابیش به خاطر غیبت محبوب، بر او سنگینی می‌کند و یادآور زلف تاریک وی است. اگرچه محبوب از دل او برید، اما شاعر همچنان به وفاداری خود به او ادامه می‌دهد. او در خیال خود، زیبایی و شکوهمندی محبوب را می‌بیند و آرزو می‌کند که بازگردد، اما در نهایت به ناامیدی و درد دل خود اشاره می‌کند که خونش از غم و رنجش می‌ریزد و محبوب به او توجهی ندارد.