شمارهٔ ۴۸۵ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از دلشکستگی و بی‌وفایی محبوبش سخن می‌گوید. دلبر به وعده‌هایی که داده بود وفا نکرد و فقط بر جفاهایش افزوده است. شاعر دلش را به خاطر درد جدایی و بی‌توخیلی محبوب اسیر می‌داند و در عین حال متوجه است که محبوبش هیچ کمکی به او نکرده است. او با افسوس به یاد عهدی می‌افتد که محبوبش با او بسته و سپس آن را شکسته است. شاعر خود را در کوی محبوب به انتظار نشسته و از درد فراق رنج می‌برد، در حالی که محبوب حتی نگاهی هم به او نمی‌کند. در نهایت، شاعر به این نتیجه می‌رسد که در این دنیا، هیچ کس وفا نکرده است.