شمارهٔ ۴۹۰ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از یار خود سخن می‌گوید که به او وفاداری نکرده و دلش را شکسته است. او خود را در دریای غم و اشک غرق می‌بیند و هیچ کس هم به کمکش نیامده است. یار همواره در روزهای سختی به او یاری نکرده و با وجود تمام آزارهایی که دیده، با عشقش خداحافظی نکرده است. شاعر به شدت به خاطر فراق یار ناراحت است و شب‌ها را با گریه و زاری سپری می‌کند، ولی حتی در بازار عشقش هم کسی به او توجه نمی‌کند. در کل، شعر بیانگر عواطف عمیق و درد فراق و تنهایی است.