شمارهٔ ۴۸۸ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

شاعر در این شعر از جدایی محبوبش و درد و اندوه ناشی از آن سخن می‌گوید. او می‌گوید که محبوب هیچ توجهی به حال دل تنگ او ندارد و با وجود همه آلامش، باز هم به او رحم نمی‌کند. اشک‌هایش دو جهان را پر کرده، اما بی‌وفایی محبوبش او را تنها گذاشته است. او احساس می‌کند که دردش به آسمان رسیده و هیچ تأثیری بر دل سرد محبوبش نگذاشته است. شاعر می‌گوید که در تمام مدت غم و رنج، تنها یک بوسه از محبوبش دریافت نکرده و حتی به لب‌های شیرینش هم التفاتی نداشته است. در نهایت، او خود را مسکینی می‌داند که تنها گناهش عشق به یار است.