شمارهٔ ۴۹۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر از پیامی که صبا (باد صبحگاه) از معشوقش آورده صحبت می‌کند. او به زیبایی و لطافت معشوقش اشاره می‌کند و می‌گوید که نسیم باد بستان را معطر کرده و بویی خوش از زلف او می‌آورد. شاعر از لطافت لحظات صبح و تأثیر آنها بر زندگی‌اش سخن می‌گوید و بیان می‌کند که معشوقش همچون آب حیات است که به او زندگی می‌بخشد. در پایان، او ابراز می‌کند که حاضر است به خاک پای معشوقش بیفتد تا از زیبایی او بهره‌مند شود.