شمارهٔ ۶۰۳ جهان ملک خاتون

دربارهٔ این شعر (خلاصهٔ هوش مصنوعی)

در این شعر، شاعر به ناامیدی و مشکلاتی که زمانه برای انسان‌ها به وجود می‌آورد، اشاره می‌کند. او از دل‌تنگی و گرفتار شدن مردم در چنگال زمانه صحبت می‌کند و بیان می‌کند که چرخ روزگار چقدر بی‌رحم و ستمگر است. با بیداد زمانه، امیدها و آرزوها پناه می‌برند و دل انسان‌ها پر از درد و غم است. شاعر فریاد می‌زند که این دل از عزیزانش پند نمی‌گیرد و به نظر می‌رسد که گوش زمانه در پرده‌ای از غفلت به سر می‌برد و از حال ما بی‌خبر است.